Yaşamaktan anladığım tek şey, yaşamaya değer bir şeylerin olmaması.
\nHer şey hoyratça tüketilip giderken, sevgi harcanımını yavaşlattı.
\nOysa insanların birbirlerine aşk adına sunduğu en güzel şey;
\nAteşli bir sevişme değil de, delice bir sevgi olmalı.
\n
\nNe mutlu bana ki, yalnızlığın hakkını verenlerdenim. Bir sevgilimin olması bile abes kaçıyor yaşantıma, yalnızlığıma.
\nAslına bakarsanız, kimseyi yakıştıramıyorum yalnızlığımın yanına.
\nYakıştırdıklarım da terk etti zaten ardına bakmadan.
\nOnlar gittikçe, daha da koyulaştı yalnızlığım, iyiden iyiye kasvetlendi ve daha da bağlandı bana.
\n
\nŞimdi, ben gitsin istesem de gitmiyor yalnızlığım.
\nBen gitsem, o yine geliyor binbir yüzsüzlükle.
\nBen uzaklaştıkça, ardımdan gelen o yalnızlığıma yakıştırdıklarım değil de; sadece yalnızlığım oluyor.
\nO kadar şık ve şehvetli yaklaşıyor ki; yanıyor dudaklarım onun aleviyle.
\nKalbim tekliyor, bir zamanlar karnımda masumca uçuşan kelebekler birer birer ölüyorlar.
\nKarşı koyamıyorum bu gelişe.
\nBenden o kadar çok şey götürüyor ki yalnızlığın gelişi.
\nGülüşüm, evet, en çok gülüşüm terkediyor beni. O yalnızlığıma yakışanların bende en sevdiği gülüşüm, terkediyor beni.
\nMutluluğum, her şeyim bir bir uzaklaşıyor benden.
\n
\nÇiftlik ihtiyacı; büyük adımlar ile uzaklaşıyor, tekliğin ise ensemde hissedebiliyorum nefesini…
\n
\n
\nBüşŞ*
