Üzüntü Odaları
Sessizlik yankıları saati kurar
Depresyon içinde susturulmuş,ben düşerim
Yeter,çiğnenmeden yutulmuş olacağım “melankoli”nin içinde
Ama sonunda özlemim yerine getirilmiş – ayrılmak için
Çok fazla içtim mi “yaşam ümidi kadehinden
Sevinç kibrini aldım mı bağışlanmış olmak için
Benim savaşım için boşluğun acısına rağmen – bu ölüm sarhoşluğu
Sol olmaması – o benimki
Yalnızlığımda bile hala biliyorum
Teşekkür için hiçbirine sahip değilim ama kendi başımayım
Bu neden sakin kaldığımdır
İpin boynumu sıkıştırmasındaki gibi
Sessiz tanıklar rahatlık veremez
Topluluğun içindeki sıradan adam
Azabın toprağı
Kendi ellerimle kurdum
Bu kuvvetli çekim gücü ölümün kapılarına doğru
Ben varım) ağlamaklı bir pislik araştırması
Zamanın başlangıcından beri kontrollü
Ama asla gitmeme izin vermeyecek bir şey – üzüntüydü